Przypominamy o zastosowaniu forniru z białego dębu

1, wybór podłoża:

1. Priorytetowo należy stosować płyty gęstościowe i wielowarstwowe płyty z litego drewna. Powierzchnia podłoża musi być płaska i sucha, a wilgotność kontrolowana na poziomie 8-12%. Nierówności i zadziory podłoża będą bezpośrednio wnikać w powierzchnię forniru.

2. Podłoże ma dużą zawartość kleju i silną zasadowość (niektóre gorsze płyty wiórowe), co może łatwo spowodować odbarwienie forniru w późniejszym etapie. Zaleca się najpierw nałożyć podkład uszczelniający.

3. Nie naklejać bezpośrednio na wilgotne podłoża, gdyż jest podatna na wybrzuszenia, rozwarstwienia i rozwój pleśni.

2. Nawierzchnia z forniru fantazyjnego:

1. Fornir z białego dębu ma chropowatą fakturę i głębokie kanały. Kora cienka (0,25 mm) ma średnią ciągliwość, a łuk naroża nie powinien być zbyt mały, aby uniknąć pękania.

2. Łączenie: Podczas łączenia wzorów górskich/prostych należy zwrócić uwagę na różnicę kolorów i kierunek tekstury. Naturalny biały dąb ma naturalne różnice kolorystyczne, dlatego należy wcześniej wybrać skórę i ujednolicić tonację kolorystyczną całej partii mebli.

3. Klej: Zaleca się stosowanie kleju na bazie wody/kleju PU specjalnie do forniru drewnianego. Ilość kleju powinna być jednolita, a jego nadmiar należy w odpowiednim czasie wytrzeć do czysta. Powierzchnia białej gumy jest porowata, a resztki kleju mogą w późniejszym etapie powodować czernienie.

4. Nacisk: Nacisk zimny/gorący jest wywierany równomiernie, aby zapobiec zmarszczkom i wgłębieniom forniru drewnianego. Temperatura prasowania na gorąco nie powinna być zbyt wysoka, aby uniknąć odbarwienia forniru drewnianego.